photoblog - czajek

Z racji zbliżających się świąt Wielkiejnocy kolejna seria zdjęć przedstawiających Drogę Krzyżową.

W 1981 roku w małej miejscowości El Mozote na południu Salwadoru, doszło do największej masakry ludności cywilnej w rejonie Ameryki środkowej. W czasie kilkudniowej pacyfikacji, szkolone przez Amerykanów elitarne jednostki rządowe dokonały rzezi na tamtejszej społeczności. W jej wyniku zginęło ponad 800 osób, z czego połowa stanowiła dzieci. W takich miejscach uzyskuje się trochę inne spojrzenie na okres zimnej wojny. W utartym przekonaniu podział był prosty - źli Sowieci i dobrzy Amerykanie. Odwiedzając takie miejsce, podział znika.  Obie strony konfliktu przedstawiają się jako broniące przede wszystkim własnych interesów imperia. Rola Amerykanów w konflikcie była dość znacząca. Oprócz wsparcia finansowego, Amerykanie nie tylko szkolili rządowe oddziały ale również uczestniczyli w walkach. Nie chcę już więcej pisać o historii. Odsyłam natomiast do artykuły Raymonde’a  Bonnera, który napisany został miesiąc po masakrze:
Massacre Of Hundreds Reported In Salvador Village.
Chciałem natomiast napisać jak miejscowość wygląda dziś, przynajmniej tyle ile udało mi się zaobserwować. Pierwszy ślad wojny był na twarzy pewnej starszej kobiety. Przynajmniej tak mi się wydawało. Jej nos pokrywała dość głęboka blizna, z oczywistych względów nie pytałem o jej pochodzenie. Wojna była właściwie tutaj moim jedynym skojarzeniem.

W samej wiosce niewiele się działo. Tuż przed nami pojawił się bus z grupą turystów. Chcąc uniknąć tłoku postanowiliśmy przejść się po okolicy. W jednym z barów spotkaliśmy młodą Amerykankę, która mieszkała w El Mozote już ponad rok pracując jako wolontariuszka. Pytałem się jak ludzie ją odbierają, w sumie mogą mieć do Amerykanów duży mówiąc delikatnie żal. Odpowiedziała, że funkcjonuje jako Chinka (to z racji jej koreańskiego pochodzenia i co za tym idzie azjatyckich rysów twarzy) i nie ma z tym problemów. Inny amerykański akcent odnalazłem na placu, tuż na przeciwko kościoła w którym dokonywano egzekucji. Na jego środku znajdowała się studnia wybudowana przy pomocy US AID. Oczywiście została na niej umieszczona amerykańska flaga. Jakoś to wszystko mi nie pasowało. Kraj który dekadę wcześniej wspierał dyktaturę odpowiedzialną za masakrę, buduje tym którzy ocaleli studnię umieszczając do tego swoją flagę. Nie chcę być tu posądzony o jakąś skrajną lewicowość, ale coś tu jakby nie gra.

Pani spotkana w drodze do El Mozote

Studnia ufundowana przez US AID

Pomnik pamięci ofiar masakry z 1981 roku

Jeszcze przed wyjazdem czytałem, że stolica jest w miarę interesującym, lekko kosmpolitycznym miastem. Pierwsze wrażenie było dość odmienne. Strażnicy z shotgunami przed hipermarketami (to akurat nie było większym zaskoczeniem), prostytutki oferujące swoje usługi używając w tym celu języka ciała, ulice pełne straganów na których można było kupić głównie owoce i płyty CD, brak lokalnej waluty (w Salwadorze oficjalną walutą jest US$, fakt że dowiedziałem się o tym dopiero na miejscu nie świadczy dobrze o moim przygotowaniu). Dopiero po jakimś czasie przeczytałem, że dzielnica w której zamieszkaliśmy nie jest jakoś specjalnie bezpieczna ani atrakcyjna turystycznie. No chyba, że jak to napisali ktoś lubi takie klimaty.

Tego  posta napisalem jakos przed wyjazdem do Nikaragui… jesli chodzi o ameryke srodkowa to teraz jestem na wyspie Omotepe na jeziorze Nikaragua i nie wiedziec czemu nie docieraja do mnie smsy.

Obchody Wielkiej Nocy na Filipinach kojarzone są przede wszystkim z San Fernando de Pampanga. To właśnie tam co roku kilkunastu ochotników daje się ukrzyżować. Wszystko w świetle kamer, fotoreporterów z całego świata a także tłumów lokalnych i zagranicznych turystów (kiedyś nawet na tvn widziałem relację z tego wydarzenia, gdzie polski reporter wypytywał turystów o wrażenia z ukrzyżowań). Co ciekawe tradycja ukrzyżowań sięga lat 70-tych i jak dla mnie coraz bardziej ma charakter medialno-turystycznej atrakcji. To właśnie cały ten zgiełk sprawił, że ostatecznie wybrałem zupełnie inne miejsce na spędzenie świąt Wielkiej Nocy. Wybrałem się na wyspę Marinduque, która jest miejscem jednego z najstarszych festiwali na Filipinach - Moriones Festival. Moriones, czyli po hiszpańsku maska jest motywem przewodnim obchodów. Mężczyźnii w strojach rzymskich legionistów wypełniają ulice wszystkich miast na wyspie. Historia obchodów sięga początków XIX w, kiedy to zostały zorganizowane po raz pierwszy przez francuskiego misjonarza.