Zmiany klimatu dotarły także do Jordanii. Podczas kiedy rodzimi narciarze narzekali na brak śniegu w Polsce w okresie świątecznym, w Jordanii napadało go jak nigdy. Kierowca, który wiózł nas do Petry powiedział, że takich opadów nigdy wcześniej nie było. Droga zablokowana była na kilka dni. W Jordanii drogowcy rzeczywiście mogli zostać zaskoczeni przez zimę.
Jeden z widoków na trasie do Petry
Tu przywiało polski śnieg
Wadi Musa o zachodzie
Po 2 dniach spędzonych w Madabie, wyruszyliśmy na południe do Petry. W tym celu zamówiliśmy prywatnego busa, który po drodze miał nas zawieźć do miasta Kerak. Miasto to słynie z jednego z największych zamków krzyżowców w regionie. Sam zamek jakoś nie utkwił mi specjalnie w pamięci. Najfajniejsze było bez wątpienia to, że można było wszędzie wleźć, żadnych barierek, taśm etc.
Wadi Mujib, jedna z najpiękniejszych dolin w Jordanii
Łukasz na zamku
Na zamku
Właściciel baru
Nieopodal Madaby znajduje się jedna z biblijnych gór - Nebo. Jest to miejsce z którego Mojżesz ujrzał Ziemię Obiecaną, po czym zmarł. W sumie nie sądziłem, że tego typu miejsce może wzbudzić we mnie tak wiele emocji. Świadomość przebywania na górze, na której kilka tysięcy lat temu miały miejsce wydarzenia mające olbrzymi wpływ na cały świat była niesamowita. Obecnie na górze znajduje się kościółek, a także pomnik symbolizujący laskę Mojżesza. Turystów niewielu, więc można było poczuć tą niezwykła atmosferę starożytnej historii Judaizmu i Chrześcijaństwa.
Fragment Starego Testamentu opisujący pobyt Mojżesza na górze Nebo (Pwt 34:1):
Mojżesz wstąpił ze stepów Moabu na górę Nebo, na szczyt Pisga, naprzeciw Jerycha. Pan zaś pokazał mu całą ziemię Gilead aż po Dan, całą Neftalego, ziemię Efraima i Manassesa, całą krainę Judy aż po Morze Zachodnia, Negeb, okręg doliny koło Jerycha, miasta palm, aż do Soaru. (…) Tam w krainie Moabu umarł Mojżesz (…), a nikt nie zna jego grobu aż po dziś dzień.
Kościółek na szczycie góry
Widok na Ziemię Obiecaną, po lewej Morze Martwe
Pomnik symbolizujący laskę Mojżesza
Okoliczny krajobraz
Pierwszy dzień naszego pobytu w Jordanii spędziliśmy w Madabie. Pogoda rano nie napawała optymizmem. Chłodno, pochmurno, Ewelina chodziła w czapce i rękawiczkach. Samo miasto było bardzo przyjemne. Główną atrakcją miasta są wczesnochrześcijańskie mozaiki, którymi opiekuje się lokalna mniejszość chrześcijańska. W czasie zwiedzania jednej ze świątyń udało nam się podejrzeć ceremonię zaślubin. To niesamowite, ale pomimo, że msza odbywała się w języku arabskim, po rytmie recytacji bez trudu można było rozpoznać niektóre modlitwy. Pod koniec dnia Łukasz udał się do lokalnego fryzjera, żeby zrobić się na bóstwo przed resztą pobytu.
Krajobraz w Madabie
Chrześcijański ślub
Stragan
Jedna z mozaik, z któych słynie miasto
Jak to powiedział jeden z moich niemieckich kolegów “typical german food” 
Z powodu braku wyjazdów, w najbliższym czasie będę wrzucał trochę staroci. W jednej z książek Kapuściński napisał, że wspomnienia powinny się ułożyć, tak aby w pamięci pozostały tylko te najważniejsze, momenty które przeżywaliśmy najbardziej. Wszystkie nieistotne szczegóły ulegają zapomnieniu, przez co opisy są bardziej spójne i wyraziste.
A więc tak, do Jordanii wybrałem się wraz z Łukaszem i Eweliną w styczniu 2007 roku. Wybierając się na Bliski Wschód mieliśmy nadzieję odpocząć trochę od naszej pięknej polskiej zimy. To czego nie zapomne, to straszna kosta i przenikliwie chłodny deszcz na lotnisku w Ammanie. Pamiętam nasze miny nietęgie miny. Widmo pięknej zimowej opalenizny jakby się oddaliło. Mając nadzieję, że wkrótce jednak pogoda się poprawi udaliśmy się na postój taksówek. Tu kolejna niespodzianka. Nauczony doświadczeniami z Maroka próbowałem wziąć taksówkarzy na przetrzymanie, oczywiście w celu zjechania z ceną. Wszystko skończyło się tak, że większość taksówek znalazła pasażerów i odjechała, a nam pozostało skorzystanie z jednej z ostatnich co jedynie podwyższyło cenę. Jako pierwszy punkt naszego wyjazdu wybraliśmy słynące z wczesnochrześcijańskich mozaik miasto Madaba, do którego dotarliśmy w towarzystwie jeszcze silniejszego deszczu.
Jakiś czas temu wybrałem się do pewnej pasieki pod Starogardem. Co ciekawe chodziłem pomiędzy ulami i jakoś żadna pszczółka się do mnie nie przyczepiła, no może z wyjątkiem jednej :), jednak została ona w porę zlikwidowana przez pszczelarza.
