photoblog - czajek

Nikaragua była drugim krajem, w którym oglądałem walki kogutów. Walki są jakby bardziej okrutne, a zwierzęta traktowane są dużo bardziej przedmiotowo niż miało to miejsce na Filipinach. Tam walka kończyła, się gdy kogut nie mógł ustać. W Nikaragui natomiast ptak był zdolny do walki, nawet jeśli zupełnie nie był w stanie się poruszać, wystarczyło że leżał a jego głowa nie opadała w dół. Z tego powodu o wiele częstsze były remisy, po prostu oba koguty nie były już w stanie walczyć. Do prowokowania, używany był trzeci w pół żywy kogut, którego miejsce znajdowało się w specjalnej budzie. Ludzie machali nim wokół innych ptaków, wzbudzając przez to w nich agresje. Najbardziej jednak obrzydliwy był moment, w którym odsysano kogutom krew. Mężczyźni oczyszczali w ten sposób ptaki, by mogły dalej walczyć. Porównując oba kraje pod tym względem, można by rzec “Pokażcie mi walki kogutów w waszym kraju, a powiem wam jakim jesteście narodem”. Muszę przyznać, że o ile po Filipinach traktowałem tą rozrywkę jako element folkloru, o tyle teraz jestem przeciwnikiem. Co do zdjęć, to postanowiłem nie publikować tych najbardziej brutalnych. Gdyby jednak ktoś miał mocne nerwy i chciał je obejrzeć to niech da znać.

Klatki w których koguty oczekują na walkę.

Koguty uzbrajane są w specjalne ostrza, które dołączane są do ich łapek

Kogut po prawej, pomimo tego że nie jest w stanie się poruszać, w myśl regulaminu wciąż jest zdolny do walki

Moment odsysania krwi

Przed wyjazdem miałem cichą nadzieję, że Boaco okaże się perełką wyjazdu. Tak też się stało i miasto okazało się naprawdę cudownym miejscem. Ilość zabytków może nie jest porażająca, Boaco nadrabia jednak w widokach. Do tego wszystkiego zupełny brak turystów. W czasie kilkudniowego pobytu nie spotkaliśmy żadnego Gringo. Dla Polaków to miejsce ma szczególne znaczenie. Zamiast wizerunków che Guevary w mieście natkniemy się na tablice i pomniki Jerzego Nieborowskiego, polskiego misjonarza który dość znacząco przyczynił się do rozwoju miasta. O tym jednak napiszę w oddzielnym wątku, po przeczytaniu książki o duchownym.

Sytuacja w Nikaragui w latach osiemdziesiątych była zgoła inna niż w Salwadorze. Do władzy doszli miejscowi rewolucjoniści - Sandiniści (FSLN), którzy obalili rządzącą od wielu lat dyktaturę dynastii Somozów. Jednak ich zwycięstwo nie przyniosło krajowi spokoju. Kraj dalej znajdował się w stanie wojny domowej, a po przeciwnej stronie stanęli wspierani przez Amerykanów Contras. Co ciekawe w tej grupie znajdowało się wielu partyzantów, którzy wcześniej walczyli z poprzednią dyktaturą. Obecnie prezydentem kraju jest Daniel Ortega, przywódca partyzantów, którzy obalili Somozę. Pomimo porażek w wyborach prezydenckich w latach 90-tych,  ponownie został wybrany na najwyższy urząd w kraju. Duch rewolucji w kraju jest wciąż silny, przynajmniej takie miałem wrażenie oglądając ulice.

Miejscowość Estelli w Nikaragui

Zarówno w Salwadorze jak i Nikaragui znalezienie portretu Ernesto Che Guevarry nie jest problemem. W krajach w których sympatie lewicowe i sentyment do rewolucji są wciąż bardzo silne, wizerunek najsłynniejszego rewolucjonisty jest bardzo częstym elementem krajobrazu. Jak widać, na świecie są wciąż miejsca gdzie postać ta budzi gorące uwielbienie. Z tego co kojarzę w Polsce noszenie koszulki z Guevarrą jest łamaniem prawa. Mam nadzieję, że przynajmniej można umieszczać jego zdjęcia w internecie

San Salwador

Estelli, Nikaragua

Prom kursujący na jeziorze Nikaragua. Miejscowość San Jorge

Z racji zbliżających się świąt Wielkiejnocy kolejna seria zdjęć przedstawiających Drogę Krzyżową.