photoblog - czajek

Powrót do wyjazdu do Jordanii sprzed 2 lat.

Nastpęnym naszym celem była pustynia Wadi Rum. Co tu dużo mówić, jest naprawdę piękna…

Taki sobie wadirumski widoczek

Widok z wydmy

A to ja turlający się w dół. Te małe punkciki na dole to samochody, także nawet wysokie te wydmy były

Jane podziwiająca zachód słońca

Po zwiedzeniu Petry postanowiliśmy wybrać się na dwudniowy treking z Petry do miasta Taybeh. Oczywiście cała trasa wiodła przez jedne z najbardziej spektakularnych gór jakie widziały moje oczy. Drogę zgubiliśmy bardzo szybko bo jak się okazało baterie w naszym GPSie nie były w najlepszej kondycji. Ale co tam, wszyscy przeżyliśmy, myślę że było warto.

Ewelina podziwiająca widoczek

Góra po prawej to Jebel Harun, na której szczycie znajduje się grobowiec Arona, brata Mojżesza.

Do tej pory niektórzy beduini mieszkają w wykutych w skałach domostwach

Nocleg w górach

Zdjęcia najbardziej według mnie spektakularnej budowli w Petrze. Największą zaletą jest niewielka ilość turystów, która tam dociera. Dodatkowo można podziwiać lokalnych wspinaczy którzy chodzą po budowli, ba nawet przeskakują nad 20 metrową przepaścią.

Klasztor widziany z dołu.

Klasztor widziany z oddali.

Beduin oprowadzający amerykańskich turystów.

Z lewej wspinacz skaczący po budowli. W oddali właściciel wykutej w skale kawiarenki

Petra zdecydowanie była głównym punktem naszego wyjazdu. Cóż mogę powiedzieć. Miejsce naprawdę niesamowite. Warte poświęcenia kilku dni na zwiedzanie. Zwiedzając czujesz się jak Indiana Jones. Miasto jest dość spore, często idziesz i nie spotykasz nikogo przez 30 minut. Wszędzie mnóstwo różnych grobowców do których bez problemu możesz wejść. Nikt o nic nie pyta. Generalnie rewelacja.

Skarbiec, obowiązkowy punkt zwiedzania

Mała kontuzja

Taki sobie krajobrazik

Ewelina podziwia wnętrze jednego z grobowców

Zmiany klimatu dotarły także do Jordanii. Podczas kiedy rodzimi narciarze narzekali na brak śniegu w Polsce w okresie świątecznym, w Jordanii napadało go jak nigdy. Kierowca, który wiózł nas do Petry powiedział, że takich opadów nigdy wcześniej nie było. Droga zablokowana była na kilka dni. W Jordanii drogowcy rzeczywiście mogli zostać zaskoczeni przez zimę.

Jeden z widoków na trasie do Petry

Tu przywiało polski śnieg

Wadi Musa o zachodzie

Po 2 dniach spędzonych w Madabie, wyruszyliśmy na południe do Petry. W tym celu zamówiliśmy prywatnego busa, który po drodze miał nas zawieźć do miasta Kerak. Miasto to słynie z jednego z największych zamków krzyżowców w regionie. Sam zamek jakoś nie utkwił mi specjalnie w pamięci. Najfajniejsze było bez wątpienia to, że można było wszędzie wleźć, żadnych barierek, taśm etc.

Wadi Mujib, jedna z najpiękniejszych dolin w Jordanii

Łukasz na zamku

Na zamku

Właściciel baru

Nieopodal Madaby znajduje się jedna z biblijnych gór - Nebo. Jest to miejsce z którego Mojżesz ujrzał Ziemię Obiecaną, po czym zmarł. W sumie nie sądziłem, że tego typu miejsce może wzbudzić we mnie tak wiele emocji. Świadomość przebywania na górze, na której kilka tysięcy lat temu miały miejsce wydarzenia mające olbrzymi wpływ na cały świat była niesamowita. Obecnie na górze znajduje się kościółek, a także pomnik symbolizujący laskę Mojżesza. Turystów niewielu, więc można było poczuć tą niezwykła atmosferę starożytnej historii Judaizmu i Chrześcijaństwa.

Fragment Starego Testamentu opisujący pobyt Mojżesza na górze Nebo (Pwt 34:1):

Mojżesz wstąpił ze stepów Moabu na górę Nebo, na szczyt Pisga, naprzeciw Jerycha. Pan zaś pokazał mu całą ziemię Gilead aż po Dan, całą Neftalego, ziemię Efraima i Manassesa, całą krainę Judy aż po Morze Zachodnia, Negeb, okręg doliny koło Jerycha, miasta palm, aż do Soaru. (…) Tam w krainie Moabu umarł Mojżesz (…), a nikt nie zna jego grobu aż po dziś dzień.

Kościółek na szczycie góry

Widok na Ziemię Obiecaną, po lewej Morze Martwe

Pomnik symbolizujący laskę Mojżesza

Okoliczny krajobraz

Pierwszy dzień naszego pobytu w Jordanii spędziliśmy w Madabie. Pogoda rano nie napawała optymizmem. Chłodno, pochmurno, Ewelina chodziła w czapce i rękawiczkach. Samo miasto było bardzo przyjemne. Główną atrakcją miasta są wczesnochrześcijańskie mozaiki, którymi opiekuje się lokalna mniejszość chrześcijańska. W czasie zwiedzania jednej ze świątyń udało nam się podejrzeć ceremonię zaślubin. To niesamowite, ale pomimo, że msza odbywała się w języku arabskim, po rytmie recytacji bez trudu można było rozpoznać niektóre modlitwy. Pod koniec dnia Łukasz udał się do lokalnego fryzjera, żeby zrobić się na bóstwo przed resztą pobytu.

Krajobraz w Madabie

Chrześcijański ślub

Stragan

Jedna z mozaik, z któych słynie miasto

Jak to powiedział jeden z moich niemieckich kolegów “typical german food”

Z powodu braku wyjazdów, w najbliższym czasie będę wrzucał trochę staroci. W jednej z książek Kapuściński napisał, że wspomnienia powinny się ułożyć, tak aby w pamięci pozostały tylko te najważniejsze, momenty które przeżywaliśmy najbardziej. Wszystkie nieistotne szczegóły ulegają zapomnieniu, przez co opisy są bardziej spójne i wyraziste.
A więc tak, do Jordanii wybrałem się wraz z Łukaszem i Eweliną w styczniu 2007 roku. Wybierając się na Bliski Wschód mieliśmy nadzieję odpocząć trochę od naszej pięknej polskiej zimy. To czego nie zapomne, to straszna kosta i przenikliwie chłodny deszcz na lotnisku w Ammanie. Pamiętam nasze miny nietęgie miny. Widmo pięknej zimowej opalenizny jakby się oddaliło. Mając nadzieję, że wkrótce jednak pogoda się poprawi udaliśmy się na postój taksówek. Tu kolejna niespodzianka. Nauczony doświadczeniami z Maroka próbowałem wziąć taksówkarzy na przetrzymanie, oczywiście w celu zjechania z ceną. Wszystko skończyło się tak, że większość taksówek znalazła pasażerów i odjechała, a nam pozostało skorzystanie z jednej z ostatnich co jedynie podwyższyło cenę. Jako pierwszy punkt naszego wyjazdu wybraliśmy słynące z wczesnochrześcijańskich mozaik miasto Madaba, do którego dotarliśmy w towarzystwie jeszcze silniejszego deszczu.